บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา 

สายลมพัดพาเมล็ดของเธอปลิวมาตกที่จุดใดจุดหนึ่ง 

เมื่อสายฝนให้ความชุ่มชื้นเธอก็งอกเงยหยั่งรากลงสู่พื้นดิน

เธอแตกใบออกมารับแสงแดดอุ่นๆเป็นครั้งแรกและเริ่มรับรู้ว่าตัวเธอคงเป็น ต้นอะไรสักอย่าง

บางทีเธออาจจะเติบโตขึ้นเป็นต้นหญ้าสักต้นเหมือนๆกับเพื่อนๆของเธอในทุ่งหญ้าแห่งนี้

 

แต่รูปใบและลำต้นของเธอมันค้านบอกว่าเธอคงไม่ใช่ต้นหญ้า 

...แล้วฉันเป็นอะไรกันแน่?... เธอสับสนเพราะเธอไม่รู้ว่าตนเองเป็นต้นอะไร

จนกระทั่งวันหนึ่งเรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น  เธอกำลังจะได้คำตอบ

ยอดตูมด้านบนของเธอผลิบานออก  พร้อมกับคำตอบว่าเธอคือดอกไม้

 

คำตอบที่ได้รับพาเธอไปสู่คำถามถัดไป  ...แล้วฉันคือดอกอะไร?...

เธอเติบโตขึ้นพอที่จะมองไกลออกไปรอบๆ  ในทุ่งก็มีดอกไม้เต็มไปหมด

สิ่งที่เธอคิดจะทำก็คือมองหาดอกไม้สักต้นที่เหมือนเธอเพื่อจะบอกว่าเธอ คือดอกอะไร

 เธอเริ่มทักทายดอกไม้  เริ่มจากต้นที่อยู่ใกล้ที่สุดและไกลออกไป

...เธอไม่เหมือนฉันหรอก ถึงใบจะคล้ายกันแต่สีของดอกเราคนละสี...

...เธอไม่ใช่พวกเดียวกับฉันหรอก  ลำต้นของฉันไม่ผอมสูงแบบเธอ...

...ถ้าเธอสังเกตดีๆจะเห็นว่าฉันมีหนามซ่อนอยู่ใต้ใบซึ่งเธอไม่มี  เธอไม่ใช่แบบเดียวกับฉันแน่ๆ...

...ฉันเป็นไม้เถา เลื้อยเรี่ยไปตามผิวดิน เธอไม่เหมือนฉันหรอก...

...ฉันไม่มีกลิ่นหอมแบบเธอ  เราแตกต่างกัน...

 

ยิ่งเปรียบเทียบก็ยิ่งท้อใจ  เธอเฝ้าถามตัวเอง ...ทำไมนะ เราถึงเกิดมาไม่เหมือนใคร?...

เธอพยายามเอนลำต้นลงพยายามที่จะเป็นไม้เลื้อย   

แต่สุดท้ายเธอก็ถูกปฏิเสธอยู่ดีเพียงเพราะเธอเกิดมาแตกต่างจากเขา    

...ฉันคงเกิดมาไม่เหมือนใคร... วันที่ความอดทนของเธอสิ้นสุดมาถึง

เธอเหยียดลำต้นขึ้นตรงแบบที่เธอเป็น  ซึ่งทำให้เธอมองเห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

ดอกไม้นานาชนิด แตกต่างด้วยรูปร่าง ลักษณะ สีและกลิ่น แบ่งบานกระจายไปทั่วทุ่ง

ทำให้สีสันสดใสละลานตาไปหมดช่างดูสวยงาม   

 

วูบหนึ่งเธอลองคิดในทางตรงข้าม ...ทุ่งหญ้าจะเป็นเช่นไร ถ้ามีแค่ดอกไม้แค่สีเดียว แบบเดียว...

เธอคิดได้ในตอนนั้นว่า คำถามทั้งหมดที่เธอหาคำตอบมันคงไม่ใช่สิ่งสำคัญ 

เมื่อเทียบกับการได้รู้ว่าเธอเป็นดอกไม้สักต้นหนึ่งที่สวยงาม ต้นสูง ไร้หนามและมีกลิ่นหอม

เธอแตกต่างและอาจเป็นหนึ่งเดียวในทุ่งกว้างนี้  และความแตกต่างของเธอและความแตกต่างระหว่างดอกไม้แต่ละแบบนี้เอง  ที่ทำให้ทุ่งหญ้าเกิดสีสันแลดูสวยงาม

...ฉันคงเป็นอะไรสักอย่างที่มีคุณค่า  และฉันพอใจและภาคภูมิใจในตัวเองจริงๆ  การที่ฉันไม่เหมือนกับเธอไม่ได้หมายความว่าฉันจะด้อยค่ากว่าเธอสักนิดเลย... 

 

คนเราก็เหมือนกัน  เกิดมาพร้อมกับความแตกต่างยิ่งกว่าดอกไม้

ไม่มีใครเหมือนใคร  แม้แต่แฝดแท้ๆที่ตัวติดกันออกมา

แล้วทำไมเราจะต้องพยายามทำตัวให้เหมือนใครด้วยล่ะ?

ทำไมต้องเชื่อว่าเหมือนคนอื่นแล้วจะดี?

ในเมื่อความแตกต่างไม่ใช่สิ่งที่ผิด  ทำไมไม่เหมือนใครแล้วจะดีไม่ได้ล่ะ?

ภูมิใจมากไหมกับการเลียนแบบคนอื่น?

เหนื่อยไหม ฝืนหรือเปล่ากับการพยายามแสดงว่าเป็นในสิ่งที่ไม่ใช่?

น่าอายมากหรือไงกับการเป็นตัวของตัวเอง?

ถึงเวลาคืนค่ากลับสู่การเป็นตัวเอง  ภาคภูมิใจที่แตกต่าง  และแตกต่างอย่างมีคุณค่า  

Self-CONCEPT* Be the Best & Be yourself สนับสนุนให้ทุกคนเป็นตัวเองและเป็นให้ดีที่สุดครับ^^

 

edit @ 27 Apr 2012 22:27:17 by C. ครับ

edit @ 27 Apr 2012 22:30:32 by C. ครับ

Comment

Comment:

Tweet

ติดตามบทความต่อไปครับ :)

#1 By ThankJob on 2012-04-30 12:01